Για πολλαπλές χρήσεις
«…φτύσε το θάνατο κυριακάτικα»
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Γλυκός αήρ που θα ‘λεγε κι ο πρόγονος
να ξεσκεπάζει ύπερους,
φθαρμένα ξόανα,
μικρά και κατεχόμενα από ελπίδα.
Τότε που ανέβαινε στη πόλη
πιάνοντας σύννεφα καλλωπιστικά
στην κάθε χάση του φθινόπωρου,
σημαίες τον ακολουθούσαν
σπίτια που δεν κατοίκησε ποτέ
ασύνειδες χαρακιές στις λεοντές του σκότους.
Κι η κάθε ανάμνηση
σαν σκαραβαίος εφιάλτης επλησίαζε
έψαχνε τ’ όνομα Στέργιος στα λεξικά
αράδες αποφθέγματα, τραχύτητες
εφέτος το χειμώνα
θα σε αφήσω να περάσεις τα σπαθιά μου και
πορώδες φυσερό το σούρουπο.
Γυμνό το χέρι στη φρουτιέρα
Η ρόγα κύλησε και άνοιξε στη μέση
Κι ο Σούμαν να ακούει διαρκώς τη νότα λά.
Υπερσιβηρικός
Στο κάθισμα απέναντι δοσμένος
Με μία ιδιόκτητη ταχεία πηγαινοερχόταν
καρούλι γλαύκωμα στο Υπερπέραν.
Και έφτιαχνε με τον καπνό του δαχτυλίδια
για να περνά ο έρως
υψιπέτης και υψιπετής.
