ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΝΥΧΤΑ Στη φίλη μου Ποιήτρια Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου Να επιστρέψουμε στην Ευγένεια που είναι η Ευωδιά της Ομορφιάς! Μόνο τα κόκκαλα το λιβανάκι της μνήμης και οι χρυσές πράξεις μένουν. Η αθανασία μοσχοβολά βασιλικό και δυόσμο! Εσύ πατάς τα πλήκτρα της Άνοιξης και ξυπνάς από βαθύ ύπνο τον Αντόνιο Βιβάλντι και πρασινίζουν οι…
ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ ΑΠΟΠΥΡΕΤΩΜΕΝΟ ΠΡΩΙΝΟ (ΩΔΕΙΟ ΜΙΚΡΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ) της Χρυσούλας Αγκυρανοπούλου ΗΧΟΣ ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΑΝΤΙΚΡΥ Ο,ΤΙ ᾿ΞΑΝΟΙΓΟΤΑΝ –ΝΗΣΟ ΣΤΑΧΤΗΣ ΣΟΝΑΤΙΝΑΣ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΕ ΑΔΗΜΟΝΙΑ ΣΕ ῾ΡΩΓΕΣ ΕΑΡΟΣ –ΣΠΑΘΑΚΙΑ ᾿ΛΙΟΦΩΣ ᾿ΝΑ ΘΡΟΪΖΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΙΡΙΔΙΣΜΑ ΓΙΛΓΆΜΕΣ ΆΥΛΗΣ ΟΥΡΟΎΚ (ΜΕΓΓΕΝΗ ΣΙΩΠΗ ΑΕΙΚΡΟΥΣΤΗ ΣΤΙΣ ΕΡΗΜΙΕΣ ΑΝΘΙΣΤΑΤΑΙ –ΣΑΠΙΩΝ) ΟΝΕΊΡΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ Σεπτέμβριος 1996 Βασίλης Ραϊκόφτσαλης, από την…
Τί καθιστά το διήγημα του συγγραφέα Μάκη Τσίτα «Βάλε τη ζακέτα σου» τόσο εκλεκτό στο σύμπαν της λογοτεχνίας; Καταρχάς, η μορφή του. Η γραφή, ως αιμάσσων σταλακτίτης, εν μέσω του συναισθηματικού σπηλαίου, πέφτει με αδιόρατες σταγόνες στο μέτωπο του γιου. Ολόκληρο το κείμενο-τύμβος, αποτελεί μια πανανθρώπινη πιστοποίηση του, καταληκτικώς, κοινού τόπου του Ανθρώπου. Ετούτη τη…
Δύο απόψεις μοσχολίβανο Αναπνέεις και οι πόροι μου εξαίσια ευδοκιμούν γυρίζω πίσω επιπόνως η μάνα μου αρνείται πια να με κλαδέψει. Με μία λέξη η γη είναι καντήλι τσίγκινο στο σύμπαν οι νεκροί ούτως ή άλλως οι αναθυμιάσεις της. Ο πλειστηριασμός των άστρων Φιλί που σου αφαιρεί την μνήμη ανέκδοτο απόφθεγμα του Ζαρατούστρα, εφέσεις…
Χριστούγεννα Οι ηλικιωμένοι άντρες στα νοσοκομεία μονοφυσίτες πόνου και αξίωσης πειραματόζωα που τα ’κλεισαν σε ιερή θυρίδα Όταν νυχτώνει που διαβάζουν φωναχτά βίους αγίων ‒ κι αυλακώματα (αυτές οι άφωνες λυχνίες που δεν ήξεραν) ‒ τους είπανε περιττολόγους των σφυγμών όταν πια σβήνει η γραμμή στα σύνορα της κρεμαστής οθόνης να τους πυροβολεί εξ επαφής…
Προσέχω τον νουν Κάθομαι στη ακτή και κάνω τον Περίττα. Μόλις προχθές με φώναζες μα πέντε μήνες τώρα από το χάραμα ‒πικρά‒ γρυλλίζω να γυρίσεις. Στους βράχους κάθομαι και κάνω τον αρτέμη. ‒Κοιτάξτε στρατηγέ, πρώτη φορά βλέπω πουλάκι να κάθεται σαν τον φρουρό στην άγονη νησίδα. Πιάνομαι στον βυθό και κάνω την εξαντλημένη. ‒Ζεις; μ’…
Εαρινή οστράκωση Σαν να μεγάλωσε η ελπίδα συμποσίαρχοι πυρέσσω, τον Νικηφόρο φέρατε, ει δυνατόν, τον καταχθόνιο. Λέξεις αφρούρητες καθώς πετούν και λένε έρεβος είναι η όστρια, εδώ το μέτωπο προσεύχεται απόκρημνο (αριστερά ξαγρύπνια πουλιά στα δεξιά και να μας γνέφουνε οι μνήμες ξυλοπόδαρες) αλλά σιγά σιγά ακούω σπάνια αγγειοδιαστολή εσπερινά ξωκλήσια οι επιθυμίες μας συναθροισμένα…
Για πολλαπλές χρήσεις «…φτύσε το θάνατο κυριακάτικα» ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ Γλυκός αήρ που θα ‘λεγε κι ο πρόγονος να ξεσκεπάζει ύπερους, φθαρμένα ξόανα, μικρά και κατεχόμενα από ελπίδα. Τότε που ανέβαινε στη πόλη πιάνοντας σύννεφα καλλωπιστικά στην κάθε χάση του φθινόπωρου, σημαίες τον ακολουθούσαν σπίτια που δεν κατοίκησε ποτέ ασύνειδες χαρακιές στις λεοντές του σκότους. Κι…
Η σαρκοφάγος του Έκτορα Κακναβάτου Mα περικάρδιος ο άνεμος του ποιητή βάζει το αλεξίσφαιρο σκουφάκι του καμώνεται και φεύγει οι επιθυμίες του σε συνεχή υποτροπή ‒κλείνουν και λέγονται στη Μακρυνίτσα αλλά αυτός εκεί‒ βάζει το αλεξίσφαιρο σκουφάκι του φιλά τον θάνατο στο μέτωπο Γρύπας ορθός και Σαμαρείτης Ιστορίες της σταγμοδόχης Εσύ ησύχασε μητέρα, μας…