«Σκοτία» η νέα ποιητική συλλογή της Χρυσούλας Αγκυρανοπούλου
Μία ποιήτρια του καιρού μας είναι η Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου η οποία είναι από τις καλύτερες πνευματικές μονάδες που έζησαν στο Κερατσίνι. ‘Εχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Η τελευταία που έφτασε στα χέρια μας έχει τίτλο «Σκοτία», εκδόσεις Αρμός. Οι υπόλοιπες εκυκλοφόρησαν μεταξύ 1990-2012, η μία είναι καλύτερη από την άλλη και περιέχουν ποιήματα βαθυστόχαστα με στίχους που παραπέμπουν σε προβληματισμούς, σκέψεις φιλοσοφικές και σε αληθινές πραγματικότητες που ο σύγχρονος άνθρωπος άλλοτε προσπαθεί να αποφύγει και άλλοτε είναι αναγκασμένος να παραδεχθεί και να υποταχθεί σε αυτό που σήμερα ζει.
Η Χρυσούλα «βλέπει» μακριά, οραματίζεται και διακρίνει τα γεγονότα του κόσμου τούτου με πολλές διαφορετικές απόψεις και αυτή η ικανότητα την κατατάσσει στους πρώτους αξιόλογους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας μας.
«Οι Σακκάδες»
Μεγάλη είναι η ερμηνεία των στίχων της Αγκυρανοπούλου στο ποιήμά της «Οι Σακκάδες» και οι στίχοι της «ούτε λυρικοί, ούτε ρομαντικοί» φανερώνουν τον ψυχισμό πολλών ανθρώπων που θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους ολόκληρο ή και ένα κομμάτι από αυτόν:
Ούτε λυρικοί, ούτε ρομαντικοί
μόνο στην ύβρη και το άδικο ταγμένοι,
σαν τα δοντάκια των παιδιών ακροδεμένοι
πέφτουνε, ιδού πώς μένουν νηστικοί.
Ούτε ρομαντικοί, ούτε λυρικοί,
χρόνια σαπίζει το γερμένο όραμά τους
φεύγουνε γύπες στο χυδαίο πέταγμά τους
μιλάνε, μα δεν είναι εκφραστικοί.
Ούτε λυρικοί, ούτε ρομαντικοί
κάπου στο βάθος περιμένουν τον σαμάνο
να τους αποκαλύψει τον φθαρμένο πορτολάνο
προτού αποδειχθούν συντονισμένα κυνικοί.
Δεν θα μπορούσε –γι΄ αυτό λέμε ότι η Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου είναι ποιήτρια του καιρού μας– το τεράστιο πρόβλημα, το τόσο παγκόσμιο σήμερα, το προσφυγικό, να μην την συγκινήσει. Γι’ αυτό και λέει μεταξύ άλλων η Χρυσούλα στο ποίημά της «Ακόμη γέρνουν άρραφα φιγουρίνια» τα ακόλουθα:
Ακόμη γέρνουν, άρραφα φιγουρίνια
Ρε-σουπιά-δας απόνερα
Εμφορείται η εκδίκηση όταν στεγνή
σαν ξύλο σκοτεινό, οξιάς περβάζι
περιμένει τη βροχή να της ξεπλύνει με ιώδιο τα νώτα.
Με την μεγαλοπρέπεια προσφύγων μεταφυσικών
συνωστισμένων στον αφύσικο λιμένα
περιμένοντας –δίχως νομίσματα– τις λέμβους
φτύνοντας μουγγά ρεμπέτικα στην δύση,
μας μεταπώλησαν οι νεοκορευτές στην αντίπερα
όχθη που φωτίζεις τους νεκρούς
φανάρια οι τσέπες στις ποδιές
μικρό το φετινό κομπόδεμα, μικρό και μιλημένο
Αλαζονεία
Ποίημα πολλών συναισθημάτων και αισθημάτων είναι αυτό που έχει τίτλο «Αλαζονεία» όπου η Χρύσα μας οδηγεί σε καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές με τους στίχους του ποιήματός της. Ιδού:
Αλαζονεία
Την ελεφάντινη σαν βρήκες καραβέλα
που μέσα της σφάλιζα τα γραμμένα χιλιοστά μου
με την λαγνεία να βοά τα βογγητά μου
στο φεστιβάλ της λαιμητόμου γδύσου κι έλα.
Δεν θα ‘χω πια ηδονική ανάσα
κουστούμι γκρίζο θα κρατώ θεώρησέ το επιμέλεια
αφού με λάβωσες με δολερή ευτέλεια
μέρες γυαλίζω, ξεχασμένη, μια γκραν κάσα.
Θα λάμπω: το άκαυτο κερί της δίκλινης ταφής σου
ο κρότος βιαστής της σύντομης πομπής σου
την γοητεία μαρτυρεί που πάνω μου ασκούσες
όμως απ’ το κλειστό –χρησμός‒ καπάκι μια ρωγμή
ο ανατόμος: δείχνει κληρονόμο την Ποιητική
ως ερωμένη χάρη που στα γόνατα ζητούσες
Στέλιος Τραϊφόρος, εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ του Πειραιά, Πέμπτη 24 Μαΐου 2018