Εαρινή οστράκωση
Σαν να μεγάλωσε η ελπίδα συμποσίαρχοι
πυρέσσω,
τον Νικηφόρο φέρατε, ει δυνατόν, τον καταχθόνιο.
Λέξεις αφρούρητες καθώς πετούν και λένε έρεβος
είναι η όστρια, εδώ το μέτωπο προσεύχεται απόκρημνο
(αριστερά ξαγρύπνια πουλιά
στα δεξιά και να μας γνέφουνε οι μνήμες ξυλοπόδαρες)
αλλά σιγά σιγά
ακούω σπάνια αγγειοδιαστολή
εσπερινά ξωκλήσια οι επιθυμίες μας
συναθροισμένα πετεινά να θυμιατίζουν τη σιωπή…
Γειά σου μεγάλε καρδιογνώστη Τιμολέοντα
κατέβασέ με τώρα απ’ το Αθώο
Τέμενος εκλανθάνον
‒ Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;
‒ Όποιος ανοίξει γρηγορότερα.
Εις τα παγκάκια καταγράφει τη ζωή.
Εις τα παγκάκια κονσερτίνο για απόρους.
Και η χαρά που νόμιζε πως επανέκαμψε
γυρίζει πίσω σαν τυφλό γλαράκι
μυρίζει, τελευτολογεί, γκρεμίζεται στα βράχια
παρέα με το «α» και το «αν είναι δυνατόν» των περιπατητών
γιατί ενώ μεγάλωνα, μεγάλωνε και η ευθανασία
τ’ αξιοθέατο μαγιόσπερμα των φλοίσβων.
Με την βαριά δεν σπάει το παρελθόν των ποιημάτων
σας το ’λεγα αρχές Φλεβάρη ήτανε δεν ήτανε.
